تمنای وصال
آسمان با دیگران صاف است و با ما ابر دارد می شود روزی صفا با ما هم اما صبر دارد
شامپو رفع سفیدی مو
بیش از 15 سال جوان شوید با این شامپو دیگر نیازی به رنگ مو ندارید |
درمان سرطان با سایبرنایف
بیمارستان فوق تخصصی سرطان بیکن در مالزی.درمان موثر تومورهای سرطانی |
|
X
تبلیغات در بلاگ اسکای
|
|
خــار می ریـزد بـه مـن چـنـگال هــای تشنـه اش
عشــق می کـوبـد به مـن این زخم های کهنه اش
می فـروشــد عـقــربـه ایـن خـنـده هـای مُـرده را
گــریــه می دوزد به من ، با ریسمان ِ خنده اش!
ضـجــه می ریــزد هـــوا بــر بـنـدگـان ِ بـی خــدا
شــاعـــری مـی فـهـمــد اما میزند بر چهـره اش
رســم ِ این دنیـــا تمــامش بــازی ِ سنگـی شــده
خط خطی افکارمان ، خونی شده این صفحه اش
شک نـدارم خــانه ام ویـران تـرین ویـرانه است
سـاحـل ِ اشک و نگــاه ِ خستـه ی خشکیـده اش
روزهــا از هــم گــدایــی مــی کُـنـَد خورشیــد را
یک سپهــــر ِ تیــره شب ماتـم زده بر سینه اش
مهدیه حسینی (سپهــــر)
نم نم های باران پوستینم را تر می کنند
چه با ضرب می زنند خود را
آرامشان کنید ... چه شوقی
...
من هنوز اینجایم
...
منتظر او
...
در جستجوی نازمن
هر رهگذری نامم کرده است
...
عده ای دیوانه ام دانند
...
عده
ای الافم خوانند
...
بگذار خوش باشن ، هیچ نمی گویم
...
آخر آنان نمی
دانند این کهنه راز من
آه باز شب آمد
...
شب آن کهنه آشنای من
...
آنکه مرا مجالی است از حرف مردم
...
این تنها شاهد راز و نیاز من
خشم می گیرد تنم از حرفشان
...
لایق خشمم کاغذی و سازی
...
کاغذم پاره شد
...
از بس خشمم پاره شد سیم سازم
خفه ام مکنید
!!!
اگر طالب غمی خوشدل
!!!
گوش کن
...
غم می چکد از
آواز من
آنجا که شعر در کف نامردمان رهاست،
موعود من! صدای تو عاشقترین صداست
این جغدهای خفته، که آواز شومشان
در ژرفنای تیره و خاموش شب رهاست،
باور نمیکنند که چشمان روشنت
دیریست قبلهگاه تمام ستارههاست
من میشناسمت، دل غمگین و خستهات
با درد با غرور ترکخورده، آشناست،
آری تو آن درخت کریمی که دستهات
عمریست آشیانهی گرم پرندههاست
آخر چگونه در گذر بادهای تند
میایستی که قامت سبز تو تا خداست؟
من از هجوم دشنهی شب زخم خوردهام
پس مرهم نگاه اهوراییات کجاست؟
دیدی چینی اصل قلب خویش
سپردم به دستهای خواهشت
دیدی بی حواس!
پایت به سنگ خورد،افتاد بر زمین...شکست
دیدی چه بی صدا دلم شکست!
دیدی حدیث عشق و جنونت فسانه بود
دیدی عاشقانه هایت فقط یک ترانه بود
دیدی عشق پاک من برایت بهانه بود
و کلام نگاهم برایت چه بیگانه بود
دیدی کوهکن!
دیدی به جای کوه غم ،تیشه ات قلب من نشانه گرفت
دیدی قایق عشقم ز دریای محبت کناره گرفت
کبوتر دلم هوای آشیانه گرفت
آسمان غم ابر ناله گرفت
دیدی ...عشقت حباب بود و در هوا شکست
دیدی دلم شکست
مطمئن باش ، برو ...
ضربه ات کاری بود ، دل من سخت شکست ...
و چه زشت به من و سادگیم خندیدی
به من و عشقی پاک ، که پر از یاد تو بود ...
و به این قلب یتیم
که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود ...
تو برو تا راحت تر
تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم
دوت الیمدن بو همان الدی فراقینده سنون
یادیمه سالماق همان باشه چالاردیم گئجه لر
حسن رخساری رویاده چکردیم قلمه
قلبیمی قاب ائلیوب قابه سالاردیم گئجه لر
بونا خاطر کی آدین دوشمیه اغیار الینه
دوز کیمی آدیوی یازدیقجا یالاردیم گئجه لر
بئله سیزلاردی اوره ک یادینا سالدیقجا سنی
قوش کیمی یئرده دوشردیم چاپالاردیم گئجه لر
بلکه سن ساغ یاشییب ساغ دولانیب ساغ گزه سن
گوزه لیم هر قادان اولسایدی آلاردیم گئجه لر
سن رقیبیمله گونوز سیره چیخاردین چمنه
منده عشقینده سولاردیم سارالاردیم گئجه لر
گوزلرین یادیمه دوشدوکجه اسه ردی بدنیم
سینه می دیرناق آتاردیم پارالاردیم گئجه لر
تابلو اوستونده چکردیم سنی مین زحمتیلن
بیر باخیب اوستونه تئز رنگی جالاردیم گئجه لر
ایندی ده گئتمه لیسن گئت دئموروم من ده گلیم
قاللام اول حالدا کی اولده قالاردیم گئجه لر
مکتب عشقیده مجنونئله من باهم ایدیم
غم ییغاردیم سینمه غصه قالاردیم گئجه لر
مجنون ئوز عشقینی لیلایه گوره بیلدیردی
من گونوز یازدیقیم عشقی قارالاردیم گئجه لر
دلبر به من رسید و جفا را بهـــانه کرد
افکند سـر به زیر و حیــــا را بهانه کرد
آمد به بزم و دید منِ تیـــــــــره روز را
ننـشست و رفت, تنـگی جا را بهانه کرد
رفتم به مســــجد از پی نظــــّاره رخش
بر رو گرفت دست و دعا را بهـــانه کرد
آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان
بستن به دست خویش, حنا را بهانه کرد
خــوش می گذشت صبوحی به کوی او
بر جا نشــست و شستن پا را بهانه کرد
آگاه ز هر بگو مگوی هم
هر روز سلام و پرسش و خنده
هر روز قرار روز آینده
عمر آینهی بهشت، اما ... آه
بیش از شب و روز تیره و دی کوتاه
اکنون دل من شکسته و خسته ست
زیرا یکی از دریچهها بسته ست
نه مهر فسون، نه ماه جادو کرد
نفرین به سفر، که هر چه کرد او کرد
اخوان ثالث
هئچ بیلیـــــرسن نیه خاطـــــر آنانین قیمتی وار؟
چــون کــــی دنیاده محبت ده اونون شهرتی وار
خلقتین رابطه سینده باخــــــــاسان هر کتابـــــــا
گـــــــؤروسن هر ورقــــینده آنانین صحبتی وار
بالا عشقینـــــــــــــده یانار شوقولا پروانه کیمی
یانمــــــاغا سانکی ازل گوندن اونون عادتی وار
آنانیــــــن لفظی قــولاقیمدا ائله بیـرموسیقی دیر
نــــــه قـــــــدر اولسا مـــــکرر یئنه ده لذتی وار
آتانین دا مقـــامندان دئین اولســـــــــا بیــــلینـــر
یاشـــــــایش ساحـــــــه لــــــرینده نه اهمیتی وار
فکر ائــــــده نده آتا خـالق سا ییلیر ائــــولاد ینا
چــون کی هر معلونون اؤز نسبتی جه علتی وار
هر بلانین قاباغــــــــیندا آتا قالـــــخان کیمیـد یر
قـــــدرتینــــــدنــــــدی کــی جمعیتین امنیتی وار
آتــادان یاخشــــی صفتلر هـــره سی بیر طرفه
بــــو کفــــــــایتدی او انسان کیشینین غیرتی وار
دئمــک اولماز آنــانین رتبه سی چوخدور آتادان
بـیـــــر بیــریله اولارین ایسته گینین نسبتی وار
آختاریر هر بیــــــری ائــــــولاده سعادت یولونو
کیـــــــم سعــــــادت بشره آرزو ائده حرمتی وار
قهرمــــانـــــد یر او اوغـــــــول کی آتا ئیلا آنایا
فــــــرق قــــــویماز ایـکیسی لنده صمیمیتی وار
رشوه سیز دوستو دئیبلر بولارین هر بیــــــرینه
گـئتســــــه الده ن بو عزیزلر نه قدر حسرتی وار
نئئجه کی من چکیرم هر گجه گؤندوز حســرت
نـــــعمتین قـــــــــدرینی بیلمز بیریکی نعمتی وار
داریــخاندا دئییــــــرم کاش گله لر بیر یوخــوما
گؤره لر ایندی " سخا " نین نه آغیر محنتی وار
نگاهت را نمی خوانم نه با مایی نه بی مایی
ز کارت حیرتی دارم نه با جمعی نه تنهایی
گهی از خنده گلریزی
مگر ای غنچه گلزاری ؟
گهی از گریه لبریزی مگر ای ماه دریایی ؟
چه می کوشی به طنازی که بر ابرو گره بندی
به هر حالت که بنشینی میان جمع زیبایی
درون پیرهن داری تنی از آرزو خوشتر
چرا پنهان کنی ای جان ؟ بهشت آرزوهایی
گهی با من هم آغوشی گهی از ما گریزانی
بدین افسونگری در خاطرم چون نقش رویایی
لبت گر بی سخن باشد نگاهت صد زبان دارد
بدین مستانه دیدن ها نه خاموشی نه گویایی
گهی از دیده پنهانی پریزادی پریروی
گهی در جان هویدایی فرح بخشی فریبایی
به رخ گیسو فروریزی که دل ها را برانگیزی
از این بازیگری بگذر به هر صورت دلارایی
چرا زلف سیاهت را حجاب چهره می سازی
تو ماهی در دل شب ها نه پنهانی که پیدایی
زبانت را نمی دانم نه بی شوقی نه مشتاقی
نگاهت را نمی خوانم نه با مایی نه بی مایی
موجیم و وصل ما ، از خود بریدن است
ساحل بهانه ای است ، رفتن رسیدن است
تا شعله در سریم ، پروانه اخگریم
شمعیم و اشک ما ،در خود چکیدن است
ما مرغ بی پریم ، از فوج دیگریم
پرواز بال ما ، در خون تپیدن است
پر می کشیم و بال ، بر پرده ی خیال
اعجاز ذوق ما ، در پر کشیدن است
ما هیچ نیستیم ، جز سایه ای ز خویش
آیین آینه ، خود را ندیدن است
گفتی مرا بخوان ، خواندیم و خامشی
پاسخ همین تو را ، تنها شنیدن است
بی درد و بی غم است ، چیدن رسیده را
خامیم و درد ما ، از کال چیدن است
قیصر امین پور
آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت
در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد
تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت
دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت
قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت
مرغ دریا خبر از یک شب توفانی داشت
گشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفت
چه هوایی به سرش بود که با دست تهی
پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت
بس که اوضاع جهان در هم و ناموزون دید
قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت
دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول
چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت
همنوای دل من بود به هنگام قفس
ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت
گونلر اوتوب گئچدی
عوموردن گوندن
من سندن خبرسیز
سن ایسه مندن
حییف دیر بو سئوگی
سئوگسیسیز ایللریم سئوگیه محتاج
من سنه محتاجام
سن منه محتاج
ایندی الله دئیب ال آچام گویه
پشمان پشمان سوروشما
اوتورمه بو سئوگی یامان حییف دیر
اولدوز سایاراق گوزله میشم هر گئجه یاری
گج گلمه ده دیر یار یئنه اولموش گئجه یاری
گؤزلر آسیلی یوخ نه قارالتی نه ده بیر سس
باتمیش گولاغیم گؤرنه دؤشور مکده دی داری
بیر قوش آییغام! سویلیه رک گاهدان اییلده ر
گاهدان اونودا یئل دئیه لای-لای هوش آپاری
یاتمیش هامی بیر آللاه اویاقدیر داها بیر من
مندن آشاغی کیمسه یوخ اوندان دا یوخاری
قورخوم بودی یار گلمه یه بیردن یاریلا صبح
باغریم یاریلار صبحوم آچیلما سنی تاری!
دان اولدوزی ایسته ر چیخا گؤز یالواری چیخما
او چیخماسادا اولدوزومون یوخدی چیخاری
گلمز تانیرام بختیمی ایندی آغارار صبح
قاش بیله آغاردیقجا داها باش دا آغاری
عشقین کی قراریندا وفا اولمیاجاقمیش
بیلمم کی طبیعت نیه قویموش بو قراری؟
سانکی خوروزون سون بانی خنجردی سوخولدی
سینه مده أورک وارسا کسیب قیردی داماری
ریشخندله قیرجاندی سحر سویله دی: دورما
جان قورخوسی وار عشقین اوتوزدون بو قماری
اولدوم قره گون آیریلالی او ساری تئلدن
بونجا قره گونلردی ایدن رنگیمی ساری
گؤز یاشلاری هر یئردن آخارسا منی توشلار
دریایه باخار بللی دی چایلارین آخاری
از بس منی یاپراق کیمی هیجرانلا سارالدیب
باخسان اوزونه سانکی قیزیل گولدی قیزاری
محراب شفقده ئوزومی سجده ده گؤردوم
قان ایچره غمیم یوخ اوزوم اولسون سنه ساری
عشقی واریدی شهریارین گللی- چیچکلی
افسوس قارا یل اسدی خزان اولدی بهاری
شهریار
ناز گل همی کشم تا باغبان بیاید
سرخی گل ببیند زان شادمان بیاید
بر شیشه وجودم از سنگ حصار سازم
چون جان بلا نگیرد تا جانستان بیاید
تیر غمش به دل را بر دیدگان نمودم
تا بر سر وفا شد بهر نشان بیاید
دو چشم همچو ماهش در آسمان بکارم
تا آسمان ببیند از آستان بیاید
گل چون که ناز باشد آفت زیاد دارد
گردن به زیر آرم تا گردنکشان بیاید
وحدت به سوز دلبر هرگز مخور غم عشق
چندی که ول بگردد منت کشان بیاید!
آیریلیق قورخوسو دوشوب جانیما
سوگین تیریک الوب دوشوب قانیما
کیمسم یوخ کی چاتسین دادیما
خیال آتین مینیب قاچماخ ایستیرم
دانیشماخ ایستیرم دولاشیر دیلیم
اوشویوب آختاییر الینی الیم
چکمیسن الینی اوشویور بلیم
پروانه تک اودونو باوروما باسماخ ایستیرم
قارانیخ گیجلدیب قارالیب گوزوم
گدمک ایستییرسن داها یوخ سوزوم
دوزوم گرکدی منه اما نجه دوزوم
دولاشیب ساچلارینا اوزومو آسماخ ایستیرم
بلبل ده چکر گولون هیجرانین
یازی گوزلویور تاپا جانانین
یورگون، داها سن گوزلمه یارین
آتام اویردیب قاچانی قوماخ ایستیرم
گوزل آدینی بوزدا یازماخ ایستیرم
بیا که بی تو مرا تاروپود میشکند
غمی رسیده که بود و نبود میشکند
خیال گونه هرانم که هست میگسلد
شراب گونه هرانم که بود میشکد
طلوع آینه داری که دیر صیقل یافت
در آه سربی شبها چه زود میشکند
بیا که بی تو مرا درسکوت جنگل شب
حریق خنده ی فردا چو دود میشکند
از آستانه ی مویت حباب میگذرد
و درغبار کلامت درود میشکند
تو آستان بلندی که طرح قامت تو
نماز گونه درآب سجود میشکند
افسانه ایست حضورت در این سراچه ی خاک
که در زمینه امکان حدود میشکند
جوانه زد به نگاه تو تا طنین سکوت
دوباره فرصت گفت وشنود میشکند
نازنین چکرم نازیوی کی سنی من ناز تانیدیم
قلبیمین تاری چالیندی، سنیله ساز تانیدیم
قیشیمیش عمرومون گشدیی، گلیشین یاز تانیدیم
سوزده کی دییممرم کرامتین، باغیشلا گر آز تانیدیم
عشقیوین دلیسی الدوم سنی لیلی تانیدیم
تاریخین یوسفی بیردی اما زلیخا تانیدیم
شهریار شعرین اخوردوم کی ثریا تانیدیم
وحدتم سنی گوردوم عشقه معنا تانیدیم
سوختی ای شمع من پروانه را
پروانه گشتی خود شمع کردی بیگانه را
اول شرر افکن شدی،درگیر عشق من شدی
چون از عشق من ایمن شدی آتش زدی این خانه را
بعدا شرر پرور شدی، در سوز عشق پرپر شدی
تا خود زمن بدتر شدی، بر من نمودی میخانه را
جامم تو دادی از قضا، می اندرش ریختی از جفا
هرگز ندادی مستی به ما، بستی در میخانه را
گاه از وفا گفتی سخن، گاه عشق من کردی کفن
ظلم و خطا کردی به من، کشتی من دیوانه را
در چشم من گریان شدی، از روزگار نالان شدی
تا بر سر سامان شدی، فکرش نکردی درمانده را
این سخن گفتم از ازل، عشق تو دارم در نظر
از تقصیر من درگذر، آخر خود می نمایی چاره را
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
